WK Long Distance 2008 in Almere

Pasta op de vroege morgen
Omdat triatlon en rituelen hand in hand gaan, zitten de atleten om 5.30 uur bij het krieken van de dag aan de pastamaaltijd. Een heerlijke rode saus rolt zich uit over de berg witte slierten. De kamer geurt dampig op dit vroege uur. Voor de supporters een speciale ervaring, terwijl ze zich toch bevreemd en verheugd op hun bruine broodjes storten. Voor hen begint de dag toch al idioot vroeg, en er zijn dus ook grenzen aan wat voor hen toelaatbaar is. We checken voor de laatste keer de tassen voor de verschillende onderdelen, vullen de bidons met sportvoeding en begeven ons met aanhang richting Almere Haven.

Hier is het een drukte van belang. In het parc fermé de eeuwige rijen voor de toiletten, die hier uitzonderlijk lang zijn, omdat er voor deze 1400 atleten maar liefst vier toiletten beschikbaar zijn. Dat noemen we anticiperen. Na ruim 25 minuten en een opluchting verder, breng ik de fiets in gereedheid: plastiek eraf, bidons erop, bandjes op de juiste spanning, helm op het stuur, fietsschoenen, startnummer, fietsbril allemaal in de grote krat naast het stalen ros. Dan nog eens rustig rondkijken om te begrijpen waar je straks als je nog totaal gedesoriënteerd uit het water komt, het parc fermé binnen komt rennen. Altijd handig om te weten, waar je je fiets moet zoeken.

"Genieten meid, het is een dagje uit"
Als ik naar het strand loop, denk ik opnieuw aan die eerste keer, precies 10 jaar geleden, toen ik de jongste deelnemer bleek aan de hele triatlon. 25 jaar was ik en had nog maar enkele halve triatlons weten te beslechten. Geen idee wat een Long Distance Triatlon inhield. Een oude rot in het vak, legde toen op deze plek geruststellend een arm over mijn schouder: “Genieten meid, het is een dagje uit!” Alle keren dat ik inmiddels aan de start heb gestaan van een lange afstandstriatlon, waaronder ik alle evenementen die een halve of meer betreffen, moet ik aan dat zinnetje denken! Ook dit jaar is het weer speciaal, omdat ik vorig jaar op dezelfde datum in augustus nog in het ziekenhuis lag en amper alleen naar de douche kon lopen. Mijn afzeggen

toen, heeft me wel een gratis startbewijs voor dit WK opgeleverd. Een WK in eigen land, iets wat in 26 jaar Holland Triatlon nog niet is voorgekomen en dus een buitenkans om aan deel te nemen. Het enige offer dat we moeten brengen, zijn de nodige trainingsuurtjes in alle jaargetijden. En dat is voor deze atleet, die al betoverd raakt door een eekhoorntje dat de boom in rent, een dampend paard in een nevelige weide, of de net opkomende zon, geen enkele opgave. Al mijmerend begeven we ons richting de startkooi. De profs liggen dan al even in het water. De 1100 mannelijke agegroupers zijn voorzien van oranje badmuts, de vrouwen…..ach ja…. Roze! Voor ons ligt het woelige zwemwater.
 

Emancipatie?
Een rondje van 1200m gaat vooraf aan een landlap (een rondje hardlopen over het zand, beter gezegd zwalken), om vervolgens weer het water in te rennen voor een soort van ronde twee, die via de waterlijn, richting Almere Haven voert. Een landlap is volgens mij niet bedacht door een triatleet, want een triatleet weet hoe het voelt om met een soort van dronkemansgang een dergelijke dramadriehoek af te leggen. Liggen, staan, liggen….doet dat niet iets met je bloeddruk en evenwichtsorgaan? De mannen mogen eerst, de vrouwen mogen vijf minuten later. Op zich geen slecht idee, die genderscheiding, maar het gaat natuurlijk wel weer van de limiettijd af. Voor mannen is die dus vijf minuten langer dan voor de vrouwen. Emancipatie? Lijkt me wel.
Als ik na ruim 30 minuten aan het landavontuur begin, begin ik aan mijn verstand te twijfelen. Op een hele slechte dag, leg ik 1200m af in zo ‘n 23 minuten……..dus dan heb ik vandaag…
Niet getreurd, slechts 7 minuten ingeleverd op mijn strijd om de limiet te halen. Ondertussen is het gevecht met de golven en zon die we het grootste deel van de weg richting Almere Haven tegen hebben en die dus het wateroppervlak in lichterlaaie zet, het enige wat me bezighoudt. De grootste drukte is voorbij en stug maak ik slag na slag af, zo nu en dan het hoofd uit het water halend, op zoek naar de boeien.

Wat houd ik van de zon, die het water doet schitteren, maar wat zou ik vandaag houden van een lichte miezer die ophoudt als ik uit het water kom. Ik zie geen hand voor ogen. Dan maar voeten van anderen volgen. Minuten strijken voorbij. Almere Haven komt niet dichterbij. Slag na slag doorgaan, waar blijft de grote flat die Haven markeert? Eindelijk mogen we afbuigen naar links. Ik voel me lichtelijk zeeziek door de golven en mag niet klagen over de hoeveelheid vocht die ik tijdens dit onderdeel verwerkt heb. De golven zijn geweken, we bevinden ons in de Haven, waar het water zo wat stilligt en de supporters ons geklaag over de deining vast een lachertje vinden.

Snel het wetsuit uit en dan relaxt richting fiets. Ik kijk op de klok en ben vertwijfeld: 1h 41:01. Ik heb nog nooit langer dan 1 uur 21 minuten nodig gehad voor vier kilometer. Wat is er hier aan de hand? “Goed gezwommen!”, klinkt Mirjams bekende stem uit het publiek. Als ik boos gekeken heb, was het niet persoonlijk bedoeld, doch zei het alles over mijn verwarring. Zij zou mij nooit zomaar iets voorhouden.

Het is prachtig triatlonweer en dus is de lange rit door de polder, niet alleen een kwestie van lange saaie wegen, met weinig beschutting en veel wind, maar ook die van hevig draaiende windmolens die flonkeren in het zonlicht. Buiten bij de enkele boerderijen ook supporters of kinderen die voor een beetje vertier zorgen in het verder stille achterland. Kilometer na kilometer glijdt onder mijn wielen. We leven van 10 kilometerbordje naar drankpost, naar volgend 10 kilometerbordje. Na het eerste lange stuk over de dijk richting de van files bekende Stichtse Brug, keren we terug richting haven en slaan rechtsaf. Ik moet vol in de remmen, een hevig bloedende atleet ligt tegen het asfalt gesmakt en wordt omringd door eerste hulpmannen. Even verdwijnt het

triatlongevoel in mijn bibberige remgrepen. Dan pakken we de gang van de dag weer op en voor ik het weet, ligt Almere Haven recht voor me. Ronde één zit er bijna op.

Jan zit met mijn sponsor en vrienden te smikkelen van een appeltaartje in een berm. Hun feestje! Teamcoach Cor heeft me dan net van nieuwe bidons voorzien. Ronde twee begint met opnieuw een gang langs de appeltaartliefhebbers, die nu weer een aanmoediging kunnen laten horen. Altijd fijn als je trouwste supporter wat vrienden heeft om ook een leuke dag mee te hebben.
Ronde twee gaat iets moeizamer, maar met een gemiddelde van ruim boven de 29 km/uur, kan ik niet anders dan tevreden zijn.
 

Het dieselen is wel aan mij besteed
Ik reken uit dat ik nog een slordige 3 uur en 25 minuten over heb gehouden voor de 30 kilometer lopen. Dat betekent zo'n 9 km/uur. En hoewel mijn lichaam niet zo gemaakt is voor het hardlopen, is het dieselen wel aan mij besteed. Uur na uur, gaat het dus in gestaag tempo voort. Rekenen en vooral zuiver rekenen, betekent winst op de limiet en garantie op een medaille en finishers-shirt. Het lijkt me geen probleem.
Onder het dieselen geniet ik van de gezelligheid van mijn vrienden op de dijk boven me die altijd wel een rake opmerking weten te plaatsen en die het onderling heel gezellig hebben. Ondertussen begint de avondzon een bijzondere gloed over het Gooimeer te leggen. In het bos wordt het stiller rondom mij. De vogels, die zich in de eerste ronde nog stil hielden, vliegen nu in grote getalen over. Op een gegeven moment wissel ik lange tijd stuivertje met een clubgenoot, die met wat meer training door mij niet gezien zou zijn geweest. Nu rest hem niet meer dan een stuk flink hardlopen, afwisselen met wandelen. Het slotrendement van deze strategie blijkt na de finish en met vergelijking van de einduitslagen op internet tussen ons twee seconden. Dieselen is dus ook wat waard!

De laatste 6 kilometers strekken zich ver voor me uit over de dijk. Het enige vertier zijn de boten, die rustig dobberen op het Gooimeer. In mijzelf wordt het stiller. Eigenlijk zijn dit de mooiste momenten van zo ’n dag. In de verte Almere Haven, daar waar de finish is. Nog twee keer wat drinken en dan…..lekker bijkomen op een gammel stoeltje, gewikkeld in gouden prinsessenfolie. Ik voel me rijk, het is weer gelukt! Achter mij is nog lang niet iedereen binnen en zal ook lang niet iedereen binnen gaan komen. En dat terwijl na mijn finish (8h 20:21s) de limiet nog een kwartier verruimd is. Hoewel ik me na zo'n inspanning nog urenlang, dagenlang een aangeslagen mens voel, is het gevoel van die laatste kilometers

een gevoel dat onbeschrijflijk, onuitlegbaar is. Zonder passie voor Long Distance is het vast een mysterie.