Vrijdag 4 juli 2008 zijn ruim 80 enthousiastelingen vertrokken van Bant naar Beijing. In een geweldige antieke Volvo wel te verstaan. In 19 dagen zijn ruim 12.000 kilometer afgelegd via St. Petersburg, Moskou, Irkoetksk, Ulaan Bator en Mongolië en uiteindelijk Beijing.
Voor de website klik hier. De weblog van equippe 33 (Kleiman/Snakenborg) is hier te vinden.
Micon-IT sponsort passie: lees Franks's verhaal maar eens want dan wordt het zeker duidelijk:
Over ‘de reis’ en de passie.
Het is niet meer terug te draaien, het gevoel is veranderd. Veel wat hiervoor ‘gewoon’ was bestaat nog, maar is niet meer gewoon. Tenminste, dat geldt voor mij nadat ik een reis heb gemaakt van ongeveer 12.500 kilometer in een 44 jaar oude Volvo.
Waar begint het en waar eindigt zoiets, zo’n gebeurtenis die zijn sporen nalaat op een wijze die moeilijk te duiden is? Een gebeurtenis die eigenlijk alleen maar plaats vond door een kort maar belangrijk moment vorig jaar, waarin ik besloot om die reis te gaan maken. Geen uitgebreide inventarisatie van pro’s en con’s en ook geen check van de bankrekening. En dan toch een besluit dat mij precies het goede gevoel gaf en waar ik geen moment spijt van kreeg.
Het heeft met passie te maken, denk ik. Het heeft te maken met dingen durven doen, het heeft te maken met het vertrouwen dat je in jezelf en anderen moet hebben, met ‘los komen’ en het heeft te maken met het juiste moment. Passie geeft kracht en zet mij in beweging, die beweging geeft vertrouwen en geeft me energie.
De reis
Die begon 5 juli 2008 in Bant en eindigde 3 augustus in Beijing. Heel veel is nu nog te zien op www.banttobeijing.nl Met circa 80 antieke Volvo’s zijn we in vier weken via Duitsland, Polen, de Baltische Staten, Rusland en Mongolië naar China gereden.
In principe van hotel naar hotel, behalve in Mongolië, daar sliepen we in een ger. Van superluxe tot zeer eenvoudig dus.
In Moskou bleek het duurste hotel van de reis het meest tegen te vallen. Slecht eten, krappe kamers, nors personeel. In de zelfde serie ‘onverwacht’ maar dan positief het eerste gerkamp in Mongolië: goed eten, comfortabele ruime tenten en vooral aardige mensen.
De dagtochten van ‘heftig’ tot ‘vinger-in-de-neus’. Het bleek niet te voorspellen hoe de dag zou eindigen, elke keer weer een verassing.
De wegen en het verkeer, een hoofdstuk apart! Hier in Europa hebben we het prima voor elkaar. De gaten en de reparaties die uitgevoerd worden zijn duidelijk aangegeven, er lijkt weinig achterstallig onderhoud te zijn en er zijn genoeg alternatieve routes. Niet dus naarmate je meer naar het oosten gaat. (China -de tolwegen- daarvan uitgesloten overigens) Onvoorstelbaar slecht zijn grote delen van het Russische wegennet. Ik heb het niet over de B-wegen, ik heb het dan echt over de hoofdroute die al heel lang bestaat. Eigenlijk de geasfalteerde Zijderoute. Grofweg na Moskou is het verval meteen duidelijk waar te nemen. Kuilen en gaten waar een wagenwiel volledig in verdwijnen kan, hobbels en bobbels groot en grof, middenstrepen (soms) die op dezelfde manier eindigen als die in een oude Centraal Beheer reclame, inhaalverboden op stukken die niet eens breed genoeg zijn voor 2 auto’s, ontbrekende vangrail naast afgravingen met 3 meter hoogteverschil. Het hoort er allemaal gewoon bij en de Russen beleven het op apathische wijze al dan niet onder invloed van huisgestookte wodka.
In het weggedrag opvallende verschillen waar te nemen trouwens. De Russen apathisch, Baltische staten voorzichtiger maar ongestructureerd ,Chinezen geordend en gedisciplineerd, hoewel ze om de haverklap luidruchtig kenbaar maken dat ze er zijn. Met name in de steden ben je onzichtbaar als je claxon defect is. In Mongolië heb je weinig asfalt (misschien zo’n 300 kilometer) en heel veel zand dus heel veel ruimte en heel veel vrijheid, maar het meest uitgesproken gedrag vertonen de Polen. Echte kamikaze piloten! Ze lijken getraind in het actief opzoeken van de dood. Volstrekt onbegrijpelijke en zinloze acties worden met stoïcijns gezicht uitgevoerd. Je mag van geluk spreken als je zonder kleerscheuren door Polen heen komt.
De Gobiwoestijn, een verhaal apart! Zonder kompas gewoon niet aan beginnen. Geen asfalt wel een spoorlijn, geen richtingsborden wel af en toe betonnen kilometerpalen met aan twee zijden twee getallen: het ene getal voor het aantal kilometers naar de komende ‘plaats’, het andere getal vanaf de vorige ‘plaats’. Vier gidsen die ervoor kozen om samen in één auto voor te gaan en die weliswaar de (transsiberische-) spoorlijn wisten te vinden, maar daarna een half uur lang noord-noordwest verkozen boven de juiste zuid-zuidoost richting. Die spoorlijn bleek van groot belang voor de route door de Gobi: zo lang mogelijk in beeld houden en daarnaast dan kiezen uit diverse sporen gemaakt door het vrachtverkeer. Sporen die over een breedte van 500 meter uitwaaieren maar die ook altijd wel weer bij elkaar komen. Foto genomen vanuit het vliegtuig op weg naar Parijs van die Gobi, tsja toen zag het er wel weer heel onschuldig uit, dat stukje zand tussen Ulaan Bator en Ehrenhot in China.
Veel en veel meer kan ik opschrijven over deze reis, maar het mag geen reisverslag worden. Bekijk de foto’s en geniet. Alles daarop te zien werd voor mij een stukje werkelijkheid, gewoon omdat ik in 2007 het moment zag en greep. De juiste beslissing nam om te gaan en te ondergaan. Mijn boodschap: leef je leven met passie en overtuiging, luister op tijd naar jezelf en durf risico’s te nemen.
