Zwemmen in de Moldau en finishen op een paardenrenbaan

 

 

Inschrijven is niet gemakkelijk...
Allereerst is er de briefing, die plaatsvindt in het duistere gangenstelsel van het uit de communistische tijd stammende paardenracestadion. Na enig zoeken vinden we een met potlood beschreven A4-tje aan een lantaarnpaal, waarop staat: Triathlonovy festival…..We worden een betonnen stadion in geleid, van waaruit we uitkijken op de immense zandbak, die normaal gesproken het terrein van de sulkies en jockeys is. Geen knop op de kranen van het toilet, geen deurklink, geen licht, maar wel een briefing, die ons één nieuwtje oplevert: de stuwen in de Moldau gaan dicht, zodat de stroming op zaterdag verdwenen is…..verder is er één dame, die elke atleet persoonlijk wel of niet van startnummer voorziet. Het hangt er vanaf of je bond betaald heeft en anders volgt een ellenlange discussie. Voor mij en drie andere Nederlanders betekent dat een langdurig onderhoud over 1908 euro die niet betaald is, en die wij ter plekke moeten betalen, maar dat eindigt in een nieuwe vraagprijs van 3 * 30 euro. Leg mij deze ‘Wende’ maar eens uit. Dan krijg je in het overvolle vervolgloket, je tasje, waarin niet alles zit, maar waar de 12 niet engels-sprekende dames maar één opdracht hebben: nummertje ontvangen, tasje geven. Weer een tijdje discussiëren, maar ook dit lost zich op. Tenslotte moeten we ineens de landskleding tonen, die niemand bij zich heeft. Het stond niet op internet en dus….we leren snel….stug volhouden en na een tijdje hoor je: “We checken je bij de zwemstart”. We zullen zien….

’s Avonds wonen we op het EXPO-terrein van de wereldtentoonstelling van 1891 de openingsceremonie bij. Hier spreekt de burgemeester van het stadsdeel Velka Chuchle waar de triatlon plaatsvindt en meldt ook werelds beste speerwerper ooit, Jan Zelezny zich. Alle landen worden met vlag welkom geheten. Zelfs Brazilië neemt deel, onze vlag hangt halfstok, die van Slovenië is zoek, die van enkele landen zijn verwisseld, maar het welkom is groots!

Stoepkrijt en whiteboardstiften
Dan is het D-Day: 4 km zwemmen, 120 km fietsen met 1200 hoogtemeters en 30 km lopen.
We moeten ons tussen 6.00 en 7.00 uur melden in het parc fermé, dat geferméed! is met een rood/wit lintje en aan één kant zelfs een hek. De vrijwilligers zijn vriendelijk, spreken geen woord Engels en wie dat wel spreekt, heeft geen idee waar het parkoers loopt. Geen pijlen te bekennen, wel drie finishbogen, maar tegen 8.30 uur wordt duidelijk hoe het met die pijlen zit. Een organisator komt gewapend met stoepkrijt de hoek om. Oeps de pijl moet naar rechts, effe krassen en ook dat is opgelost….Wij zijn dan al enige tijd ingecheckt. De helm moet op, de fiets in de hand, de landskleding getoond en iedereen gaat op de foto, zodat men aan het eind zeker weet dat je je eigen fiets meeneemt. Ook krijgen we startnummers op armen en benen. Met whiteboardstift en dus weinig beklijvend.

  

We hebben de tijd tot half tien en dan ontstaat er al snel een wat verveelde en lacherige sfeer, die doorbroken wordt, als de president van Tsjechië zich meldt. De mannen van de organisatie staat strak in het pak, de president met open overhemd komt aanlopen. Voor hem een bootje met in ijs gekoelde dranken om het spektakel van dichtbij te volgen.
Rond negen uur moeten we met de boot naar het strandje aan de overkant. Twee bootjes, zes atleten per boot en een tochtje duurt 5 minuten.
Dat gaan we niet redden voor half tien. Dus zwemmen maar……naar de rotsblokken, die het strandje van ondergrond voorzien. Fijn op je blote voeten en de profs starten eigenhandig vanuit het water.

Waar zijn de bidons?
One, two, three, geen startschot gehoord, maar de eerste wave is vertrokken. De agegroupers volgen hun voorbeeld en ervaren gelijk dat dat verhaal met die stuw…..een fabeltje is. Rechtdoor, is gelijk ver afdrijven naar rechts en dus kun je maar beter doen of je naar links zwemt. Met de stroom mee is het gaaf, tegen de stroom in is het alsof je elke slag, weer een halve slag terug bij af bent.

Dus met de stroom mee, midden op de rivier en tegen de stroom in zo dicht mogelijk tegen de kant. Dat de boeien in ronde 1, op een andere plek liggen, dan in ronde twee, mag de pret dan al niet meer drukken. Het einde komt in zicht en daar worden we door twee vrijwilligers bij de kladden gepakt en op het ponton gehesen. Voor ik het weet lig ik als een vis op het droge.
Tijd voor het volgende onderdeel. Even de krijtpijlen zoeken en hup richting snelweg. Die zetten ze wel een paar uurtjes af voor dit evenement. Al snel wordt duidelijk dat ze niet op zoveel atleten gerekend hebben. Een stuk of vijftig, misschien honderd bidons, die iedere atleet van boven de dertig zich nog wel herinnert.

Topomzet voor het tankstation
Twee dagen geleden las ik in het psychiatrisch ziekenhuis waar ik werk nog een protocol over de Mexicaanse griep (steeds handen wassen, geen zakdoek twee keer gebruiken, voor elk drankje een schoon glas). Vandaag deelt iedereen water, met iedereen.

In de klim is het kwik de dertig graden al ruim gepasseerd. Lekker doorbikkelen is het devies. Ondertussen heeft Jan met nog andere begeleiders begrepen dat het tijd wordt om het lokale tankstation aan te doen en daar draaien ze een topomzet aan isostar en aanverwante artikelen. De Engelsen zijn hier met 65 atleten gestart en hun begeleiders zijn top. Zij hebben nog een palet water op de kop getikt en zijn niet kieskeurig in wie er landgenoot is. 
Ik peddel stevig door en zie het fietsparkoers geleidelijk aan leger worden. De toppers zijn al lang aan het lopen als ik afzwaai richting parc fermé om aan het lopen te beginnen.

Gelukkig zijn de vrijwilligers hier super enthousiast en hebben de politieagenten op de straathoeken ook goede zin. Dergelijk support van deze heren en dames heb ik niet verwacht.
Op de drankposten een soms wel en soms niet verdund rood drankje, maar als je wilt, valt alles te drinken. De Engelsen duiken ook hier op. Zij hebben een palet cola! en hier wordt duidelijk een band geschept.

 

Stof happen in de zandbak
Nu we allemaal in een soort zelfde schuitje zijn beland, wordt er onder de atleten ook positief gecommuniceerd. De toppers die al klaar zijn, moedigen de laatkomers aan als ze onderweg van het paardenstadion nog enkele kilometers terug moeten lopen naar het parc fermé en de picknickende buurtbewoners, kijken soms wat bevreemd op. Op de draf- en renbaan is het in de brandende zon stof happen in de zandbak.
 Een desolaat gevoel komt over me. In de verte de betonnen tribune, met daar achter de catacomben. Paarden worden een eindje verderop gewassen. Ik begin aan ronde twee.

De door Jan versierde bidon met isostar smaakt me een stuk beter dan het mierzoete rode goedje en voor ik het weet ben ik alweer langs de oever van de Moldau beland. Vijf kilometers langs de waterkant. Een enkele brug overspant haar. We duiken een stukje bos in. In de verte de blauwe bergen.Het pad wordt onverhard, met boomwortels en dus mijn terrein. Hier haal ik vanaf nu alleen maar mensen in. Mijn 30 km loop ik in 3 uur en 1 minuut uit. De finish is daar. Geen klok meer, wel een dame die mijn chip inneemt en iets verderop een verlaten tafeltje, waar je zelf je medaille mag zoeken. Wel even aftekenen, zo lijkt de lijst met namen ons toe te roepen. Het is 9 uur 18 minuten na de start van de wedstrijd. De tijdslimiet telt 13 uur en 30 minuten. 

 

 

Een Rus die enige tijd na mij finisht, wordt enthousiast binnengehaald door een groepje Hollanders en met een handdruk en medaille omgehangen door een echte Amsterdammer, ploft hij uitgeput en met tranen in de ogen neer op een verlaten stoel.Een echte held, maar in Praag…….geen mens die oog heeft voor de helden van het achterveld. Er finishen nog lange tijd mensen, maar geen mens…….Een Europees kampioenschap dat op ons op een bepaalde manier veel indruk heeft gemaakt. En de vraagtekens…..die nemen we mee naar huis. Maar één ding weet ik zeker…..Jan heeft zich tijdens deze triatlon als coach zeker nuttig en gewaardeerd gevoeld!