Locatie: Sponsoring » EK Ironman 70.3 Wiesbaden 2010
Een halve triatlon vol regen
Ook dit jaar hebben mijn partner Jan en ik rond september van het vorig jaar nagedacht over het triatlonseizoen van 2010. Jan heeft namelijk in twee opzichten een belangrijke stem in het kiezen van de wedstrijden. Allereerst kijken we naar de balans: Jan, werk, studie, familie, vrienden en triatlon, ze moeten energetisch in de positieve flow zitten. En in aanvulling daarop denken we gezamenlijk na over de afstand en bestemming van mijn jaarlijkse triatlon in het buitenland. Immers, een triatlonbestemming moet ook voor de supporter aantrekkelijk zijn.
Wiesbaden, stad vol geschiedenis Dit jaar doen we Wiesbaden, de hoofdstad van Bundesland Hessen in Duitsland. Het ligt aan de voet van het Taunusgebergte en de organisatie belooft ons fraaie beklimmingen tijdens de 90 kilometer lange Fahrradstrecke. Wiesbaden zelf heeft een historische stadskern en zal ons kennis doen maken met thermaal baden uit het begin van de 20ste eeuw, een heel stuk Romeinse voorgeschiedenis, neoclassicistische architectuur, rococostijl en neobarok. Gezien het feit dat Wiesbaden in de oorlog door de geallieerden is ingenomen en van strategisch belang was in de cruciale jaren richting capitulatie van de Duitsers is deze stad gespaard gebleven van vernietiging van haar oude stadskern. Wiesbaden ligt op een goede drieënhalf uur rijden, vlakbij de steden Mainz en Frankfurt en het zal niemand verbazen dat de rivieren Rijn en Main ook nog in de buurt zijn. Zo dicht in de buurt, dat wij onze tent op zullen zetten op een camping, vlakbij de plek waar de Main in de Rijn uitmondt. De kosten voor een nacht zijn 7 euro per persoon. De campingbaas kunnen we omschrijven als correct, niet onvriendelijk en hij kan ons ook nog aan een Spaans- of Japanstalige kaart van Wiesbaden helpen. Best handig!
Een mooi decor voor de briefing Vrijdagavond en zaterdag benutten we om de stad te verkennen en voor het aanmelden en inchecken. De internationale briefing brengt inhoudelijk dan misschien weinig nieuws, maar de lokatie is er één om in te lijsten. We mogen ons via de oude, houten deuren in de foyer van het Kurhaus melden. Ze is tussen 1904-1908 gebouwd en toont ons fraaie mozaďeken van de klassieke goden Venus, Diana, Neptunus en Apollo. In de 21 meter hoge koepel, treffen we een glas en lood raam. Dan gaan de volgende deuren open. De Duitstalige briefing zit erop en alle anderstaligen mogen zich in de concertzaal begeven. We kijken onze ogen uit naar de enorme kroonluchters, beeltenissen van klassieke helden, beelden, marmeren zuilen in een veelheid aan kleuren en de fraaie wand- en dakschilderingen.
Het is dan misschien wel goed dat de briefing weinig nieuws meldt, zodat je tijd overhoudt over andere dingen. Toch hoor ik iets dat ik niet wist: te vroeg afstropen van het wetsuit (namelijk voor je in de omkleedtent of bij je fiets bent) doet je in de penaltybox belanden. Gezien het feit dat de tijdens de briefing getoonde penaltybox versie zwart/wit gestreept is, krijg je toch het gevoel de zware jongens van Donald Duck te moeten vergezellen. Een weinig aantrekkelijk vooruitzicht. Na de briefing brengen we de fiets naar wisselzone één, die zich aan de andere kant van Wiesbaden bevindt. We zwemmen in de Schiersteinerhafen, die rechtstreeks uitkomt in de Rijn. Op Google Earth hebben we ons een voorstelling proberen te maken, maar veel verder dan een onaantrekkelijke industriehaven zijn we niet gekomen. In werkelijkheid blijkt het een rustieke jachthaven, met een kade om over te flaneren. Verder zijn er diverse restaurantjes, barretjes en ijstenten.
Deutsche Pünktlichkeit Bij het parc fermé loopt alles volgens een bepaald stramien. Eerst op de foto met fiets, helm en startnummer en dan wachten op een dame of heer, die als jouw persoonlijke coach, annex bewaker fungeert. Deutsche Pünktlichkeit betekent dat in mijn geval een dame, mij vanaf seconde één door het parc fermé leidt: “Hier de rode tas, daar de blauwe, daar een stuk plastiek voor het inpakken van jouw fiets, hier je fiets stallen en inpakken en nu weer meelopen…………dan laat ik je eruit.” In minder dan vijf minuten heb ik het grote parc fermé (2600 atleten zijn ingeschreven) doorkruist en sta ik weer buiten de hoge hekken. Even ben ik perplex. Zo snel kan het gaan. De dame is alweer weg en gaat een volgende atleet begeleiden op zijn ronde.
D-day met open hemelsluizen Dan is het D-day, zondag 15 augustus half zes. De wekker is in ons tentje afgegaan en even blijven we liggen luisteren. Geen getik van regen op ons tentzeil?! Ze voorspelden toch wat regen voor vandaag?! Vol goede moed verlaten we onze slaapzakken en dan horen toch de eerste druppels vallen. Niet veel later zijn het veel druppels en worden de druppels ook groter en weer later verworden ze tot stralen, tot stromen. Met regenkleding en al op weg naar de douche dan maar. Dit blijkt het begin van een natte dag, die alleen maar natter wordt en voor mij zeker de natste dag uit 16 seizoenen triatlon zal zijn. Het zwemmen in de Schiersteinerhafen vormt een welkome afwisseling voor het ronddwalen in het parc fermé, terwijl de regen met bakken uit de hemel valt. Het wetsuit biedt de beste bescherming tegen de kou en mijn kleding voor na afloop is gegarandeerd ‘zeiknat’. Een goede reden om te finishen, want dat levert een droog finishershirt op. Ondertussen zien we een hele rij atleten met transferbags en fietsen het parc fermé verlaten. Zij houden het voor gezien. De overgeblevenen mogen in verschillende startseries te water gaan. Water dat er groen van alg en wier uitziet. Achteraf (dit horen we drie weken later tijdens de halve triatlon van Keulen) is er ook blauwalg bij. Op de een of andere manier oogt het desalniettemin aantrekkelijker dan hier voor niets natgeregend te zijn en dus gaan ook de vrouwen te water. Tot mijn grote vreugde ben ik gelijk weer een roze IRONMAN badmuts rijker! De organisatie laat ons nog tien minuten watertrappelen in de groene drab en dan mogen we van start. Het water wordt gelukkig schoner en de boeien melden zich elke 100 meter. Het is een ander gevecht dan tussen grote, sterke kerels, maar of vrouwen nu van die lieverdjes zijn……….het is maar 1,9 km en dus gaat het snel. Daar zijn de vlaggen van alle deelnemende landen al. Wij mogen de modderige kant opglibberen. Het wetsuit blijft half aan. De supporters zijn nat, maar enthousiast.
Ik kleed me zorgvuldig om, hierna hebben we vakantie en een verkoudheid wordt door Jan niet gewaardeerd. Dus hoort er ook gewoon een regenjasje bij. Ik verbaas me over de atleten die in hun hemdje op de fiets springen, maar uren later zie ik er ook klappertandend naast mij rijden. Sommigen komen van een koude kermis thuis. Het Taunusgebergte is ons voorgespiegeld als heuvelachtig met mooie vergezichten. Ik zie alleen stromen water die van boven de berg afkomen en dalen vol van de waas van regen. De beklimmingen voel ik in mijn benen, maar die zijn vandaag fris. Bergop gaat soepel, bergaf ga ik als een slak. Heb ik mij het hele voorjaar voor niets suf getraind op het dalen.
Heelhuids de fiets afleveren Dat ging allengs beter en in de Ardennen draaide ik recent nog lekker als het naar beneden ging. Nu heb ik maar één doel: heelhuids mijn fiets afleveren in Wiesbaden. Ik blijk niet de enige, maar er zijn ook kamikazepiloten. Niet allemaal halen ze de volgende bocht. Sommige belanden op het asfalt, vervolgens in de ambulance en meerderen heb ik mistroostig, voorzien van ‘open asfaltexceem’ naast hun kapotte fiets zien lopen. Het was net de Tour de France van 2010, maar dan anders. In Wiesbaden mogen we de laatste kilometer niet meer inhalen. We denderen daar over kasseien richting oude binnenstad. Ook hier tref ik slachtoffers van pech of snelheid. In elk geval is dit niet wat ik mij voorstel van een mooie triatlon.
Ratels, bier en vertier Dan trek ik de loopschoenen aan en begin aan het droogste onderdeel van de dag. Het houdt langzamerhand op met ‘gieten’ en de miezer heeft de stad in zijn greep. Via het finishterrein bij het Kurhaus draaien we het park bij het Hessisch Staatstheater in. Kilometer 1 komt in zicht. Het pad is modderig en de atleten zien er zo langzamerhand uit als verdwaalde tuinkabouters. De modder druipt langs de benen. Na een kilometer of twee verruilen we het park voor een stadsweg langs statige herenhuizen.
Er zit een familie met ratels onder een partytent, die besloten heeft de vrouwelijke deelnemers met veel passie vooruit te schreeuwen en te ratelen. Een grappige gewaarwording, die de nodige reacties bij de mannen ontlokt. We buigen naar rechts, een steil pad omlaag brengt ons opnieuw in het park. Op een terras een groep studenten, die voor vertier en bemoediging zorgt. Er vloeit rijkelijk bier. Dan tref ik Jan, die hoewel doorweekt, nog steeds goed gemutst is. Achteraf blijkt hij de dag door te hebben gebracht met een zekere ‘Alex’, die in hetzelfde schuitje zat als Jan. Ook zijn vriendin moest zo nodig meedoen aan de halve triatlon van Wiesbaden. Ze hebben het er heerlijk van genomen. Uiteraard ontbreken Kaffee und Kuchen niet voor de beide heren. Ook de fraaie punten op het fietsparkoers brengen vertier (de steilste klim: de ‘Hämmer’, van een procent of 15, doen wij aan als de sluizen verder dan ver openstaan). De mannen hebben genoten van spectaculair waterballet.
Ik ben inmiddels aangehaakt bij een ranke Amerikaanse, die in Frankfurt studeert. Ze loopt vandaag slecht; normaal gesproken raffelt ze naar eigen zeggen de halve marathon af in 1 uur 28 minuten. Nu wordt het waarschijnlijk 1 uur 55. Ze heeft duidelijk verval, want ik kan meekomen. Dat geeft hoop. Samen leggen we de laatste tien kilometer af en ik stel vast dat dit voor mij mijn beste halve marathon in een ˝ Ironman wordt (1 uur 59’ 22”). Dan moet het mooiste moment van de dag nog komen…………….het aantrekken van een vers en droog finishershirt.
