Na de half Ironman van Wiesbaden hebben we twee weken doorgebracht in de Cevennen in Zuid-Frankrijk. Dit betekende na enkele dagen bijkomen, ook veel fietsen in de bergen en natuurlijk het hardlopen weer oppakken. Niet goed wetende waar ik sta, reis ik op 5 september met triatlonvriend René af naar Keulen. Om half één zullen we aldaar aan de start staan voor wederom een halve Ironman: 1,9 km zwemmen, 90 km fietsen en 21,1 km lopen. Nu is het parkoers vlak en de zon schijnt. Een heel verschil dus met drie weken geleden, toen de regen met bakken uit de hemel viel.
Zwemmen op de regattabaan! We melden ons in een klein kantoortje bij de Regattaturm (toren, die hoog over een roeibaan heenkijkt) en kunnen even later in een goed bewaakt, maar ook lekker eenvoudig ingericht parc fermé onze fietsen kwijt. We hebben een atletenbandje en dat betekent dat andere niet binnen mogen. Verder gaan ze er hier vanuit dat je de fiets van je buurman met rust laat. Iets wat mij persoonlijk niet meer dan logisch lijkt. Toch heeft men daar in Wiesbaden die overmatige security voor geregeld. We ontmoeten enkele atleten die ook bij het EK waren. De meesten hebben daar kou gevat en voelen zich nu bij lange na niet fris en anderen melden nog klachten van het blauwalg-avontuur. Die triatlon in Wiesbaden krijgt volgens deze atleten nog een nasleep te verwerken.
René en ik wandelen nog even langs de regattabaan (acht banen om in te roeien in een lang stuk water dat op een kanaal lijkt, maar waar geen gemotoriseerde boten komen). We zijn benieuwd hoe het zwemmen hierin ons zal bevallen. Elke baan is afgezet met boeien en dus moet het weinig moeite kosten om rechtdoor te zwemmen. Lastig is alleen dat er maar één boei is om te keren. Dan moeten alle banen dus naar elkaar toe zwemmen?! De fietsen maken we gereed en dan begint het lange wachten in de schaduw van enkele bomen. Toch jammer dat er veel wespen zitten en dat we onze kledingtas een uur voor de start moeten afgeven. Zitten we hier even in ons hemd! Dan mogen we eindelijk naar het ponton, vanwaar we zullen opzwemmen naar een baan. Het is al snel druk. Ik bevind mij op grond van uitslagen in eerdere Ironmanwedstrijden tussen baan 5 en 6 in. Baan 8 is de snelste baan, baan 1, de langzaamste. Dan drukt het veld steeds meer op onze nek. Het gevoel van ijskoud water verdwijnt dan snel. Adrenaline doet de kou verdwijnen. De muziek zwelt aan en wij kunnen weg. Nog nooit in zulk helder water gezwommen. Ik zie de handen en voeten van mijn concurrenten tot in detail om mij heen zwiepen. Ook kan ik de boeien zonder problemen volgen. Ik besluit tot honderd meter voor de keerboei in mijn baan te blijven en dan naar links op te schuiven. Dat blijkt een prima strategie.
Na 34 minuten en 48 seconden sta ik te wankelen op de betonnen trap, die uit het water leidt. Even heroriënteren en bergop richting parc fermé. Daar is René net gearriveerd. Naar zijn beleving is hij er nog geen 10 seconden en dat betekent dat hij, die veel sneller zwemt dan ik in een andere baan heeft moeten liggen. Ik kleed me om, heb een bezoekje aan het toilet nodig en kan beginnen aan de 90 km vlak fietsen. Ik besluit tot een RPM van boven de 100 omwentelingen per minuut. Dat kost veel, maar levert nog meer op. Eerst maar eens richting het oude stadscentrum van Keulen. Kilometers lang leiden ze ons eerst door buitengebied, maar dan naderen we de Rijn. In de verte de Duitse Brücke en de Dom, die majestueus boven alles uittorent. Langs de kade veel publiek. We dalen een tunnel in. Net voor mij duiken twee atleten over elkaar heen. Ze misten een oneffenheid in de weg. Ik kan ze ontwijken en verhoog het tempo. Zonder luchtweerstand is het gemakkelijk snelheid maken. We klimmen omhoog en dan is er veel publiek. Ze maken kabaal en zijn sportminded. Hier weet men hoe men de atleet moet binnenhalen. Dan keren op de weg en op naar de tweede lus. Dit is de langste en zal ons door velden en wegen ver buiten Keulen leiden. Ik houd het tempo steeds boven de 30/31 km per uur. Niets mis mee zou je zeggen. Onderwijl heeft een groepje van zo ’n tien dames elkaars wiel gevonden en ze stayeren er flink op los. Ik wens niet mee te doen aan deze oneerlijke competitie, maar het valt ook niet mee om mij er aan te ontworstelen. Tijd dus om even op mijn beste Duits te laten weten, dat ik dit not Fair vind. De dames zijn echt unfair en gaan er vrolijk mee door. Nu is mijn wiel, het wiel dat ze verkiezen. Ik maak me even goed kwaad en op één dame na, schud ik het zooitje van mij af. De dame die in mijn wiel plakt, haalt me tenslotte in en zie ik niet meer terug. Helaas ben ik voor haar niet sterk genoeg. Toch is het veel fijner om solo door te gaan. Het voelt tenminste of je werkelijk goed bezig bent. Ik houd tempo en na nog een bezoekje aan de Altstadt, is het tijd voor een laatste kleine lus. De zon laat zich dan nog steeds flink zien. Het is met 20 graden lekker warm op de fiets. Weer is de Dom aan de horizon te zien. Weer is daar de Duitse Brücke. We mogen het parkoers verlaten en bereiken wisselzone 2. Hier neemt men je fiets aan en jij wordt de omkleedtent ingestuurd. Ik krijg een tas, wissel mijn kleding en begin te lopen. Even wat keitjes, nog even mijn schoenen goed doen (waarom vergeet ik voor een wedstrijd steentjes te verwijderen?!) en dan hup de trap op om vele treden verder op de brug aan te komen. Ik daver omhoog, terwijl anderen kramp hebben. Dat is het voordeel van veel trainen in de bergen. Even naar links en mijn eerste elastiek ophalen om dan te beginnen aan de eerste ronde. Ik pak een laag tempo. Nog een maand en dan loop ik de marathon van Zeeland en dus in overleg met de trainer besloten tot een rustigere halve marathon dan in Wiesbaden. Kilometer na kilometer glijden voorbij. Eerst over de boulevard, dan een kleine brug over en via een bomenweg verder. Op terrein tussen deze weg en de boulevard wordt gevolleybald, gevoetbald en getennist. Een zomers sfeertje. Aan de overkant van de weg ligt de oude binnenstad van Keulen. Mijn tempo leidt tot een eerste tien kilometer in 1 uur 2 minuten. Dat betekent 9,5 km per uur. Ik geef me zelf een schouderklopje en weet dat ik de volgende 11,1 km mag k ijken wat er in zit. Dat blijkt een heleboel. Ik beland in een groepje van vier, waarmee ik gestaag op pad ga. Kilometer na kilometer lopen we rond de vijf minuten. Onderweg eten we gelletjes, drinken we cola en wijken een enkele keer uit voor andere atleten. De atleten van de hele triatlon die nog bezig zijn, hebben het steeds zwaarder. We houden het tempo er lekker in. Ondertussen belanden in een roes van avondzon. Het water glinstert en voor de laatste keer lopen we naar de Deutsche Brücke. Nog een klein lusje en dan over de kasseien linksom de brug op. Kilometer 20 komt in zicht. Nog even de remmen los. In het groepje praten we al lang niet meer. We daveren door. Dan is daar de laatste kilometer voor de finish. Ik ben twee van de drie mannen kwijt. Eén van hen heeft een eindsprint en loopt bij me weg. Dan draaien we af en bereiken een tunnel. Daarachter staat rijendik publiek. Alles en iedereen klapt. Het Ziel is bereikt. In 5 uur 40 minuten en 08 seconden staat er een dik PR. Alleen die halve marathon…….1 uur 57 minuten en 52 seconden. Mijn eerste meting was nog inclusief wissel. Zo langzaam was die eerste tien kilometer dus ook weer niet. René wacht me op. Hij is net onder de vijf uur geëindigd. Dat is nog eens bikkelen. Hij is tevreden en na het ontvangen van de medaille en het finishershirt gaan we op zoek naar tassen en fiets. Het alcoholvrije bier slaan we af en de atletenboot blijken we niet gevonden te hebben. Toch is de dag geslaagd als we na drie kwartier ronddolen tussen de fietsen ook René ’s mooie rijwiel weer terug hebben. De tocht met de shuttlebus terug naar de auto is dan een laatste uitdaging: eerst lang wachten, dan met veel atleten in een veel te kleine bus. De fietsen moeten ook mee en dus wordt het meer hangen dan staan en is kramp een normale metgezel. We zullen dit ritje echter nooit vergeten, net zo min als de schnitzel met aardappeltjes, die we in een Raststätte langs de snelweg verorberen. Het is tegen half tien, maar wij genieten, terugkijkend op een bijzonder dagje Keulen, van deze warme hap.
