Hoewel ik toch al aan de start van meerdere lange afstandstriatlons heb gestaan, wennen we nooit aan het tijdstip van opstaan. Vandaag, 7 augustus, wacht dat moment om 4.30 uur en hoewel we dan toch zo ‘n 7,5 uur geslapen hebben, voelt het alsof een grote man met een moker op je hoofd slaat. Echtgenoot Jan is vandaag gelukkig niet alleen, mijn sponsor Frans en zijn vrouw Dorothé waren op doorreis naar de Dolomieten en hebben een intermezzo in Regensburg ingepland. Sport en passie zit mijn sponsor in de genen! Zo komt het dat ook zij deze ochtendlijke vreugde mogen smaken.
Early Birds in de Nieselregen
En niet veel later rijst de vraag: “Wie gaat er dan ook naar Regen!sburg?” In Duitsland noemen ze het Nieselregen, bij ons miezer en als het overgaat in een soort gestage douche, weet ik niet hoe dit in het Duits te übersetzen. Het is echter dankzij die Nieselregen dat onze ochtendwandeling vanaf de centrale parkeerplaats op een verlaten industrieterrein, ons wakker schudt. Eén grote rij atleten en hun begeleiders slentert met transferbags op de rug, paraplu ’s boven het hoofd, een pomp in de hand, verstopt onder een capuchon door het maisveld in de richting van het parc fermé bij de Guggenberger See. Vanaf 5.00 uur klinkt hier de muziek: het is Early Bird Party!, zoals de Duitsers dit vroege feestje plachten te noemen.
In de wasmachine
Eenmaal bij het parc fermé wacht een aantal routineklusjes: bandjes oppompen, voeding op de fiets, laatste toiletbezoek (en Dixi ’s komt men altijd te kort!), een laatste check van mijn transferbag en nog een keer goed kijken hoe de 600 meter vanaf het water naar de fiets moeten worden afgelegd. Dan roept de speaker ons allemaal tot de orde. Over tien minuten wordt het parc fermé schoon geveegd van atleten en om 07.00 uur moeten wij allemaal te water zijn. Bij de waterkant is het stervensdruk. Het strandje is zo groot als het is. Ruim 2200 atleten uit 54 landen zoeken een plekje. Iedereen kent zijn eigen kracht, maar dat het vandaag dringen wordt, is voor iedereen vooraf duidelijk. We gaan het meer kriskras, twee maal op en neer en zullen een aantal keer door een flessenhals moeten gaan. Ik wacht het dus allemaal maar eens rustig af en als de grote meute te water gaat, besluit ik me er in het midden maar tussen te zwemmen. Als er ooit iemand is, die zich afvraagt hoe het is om per ongeluk in een wasmachine te belanden, had die mijn plekje mogen overnemen in de Guggenbergersee.
Ik zoek stug mijn eigen ritme en adem 1:3. Ik weiger in paniek te raken. Een voornemen dat helpt. Op een bepaald moment kan ik constateren dat ik ondanks de chaos en het slagwerk rond mij, meters opschiet en meer mensen inhaal dan dat mij inhalen. Bij de boei gaat het pas echt loss……..hier knalt alles op elkaar. Er rest mij niets dan tien slagen met het hoofd in het water door te malen om pas weer adem te halen als ik geen armen en benen meer voel.Opgelucht stel ik vast dat ik mij vrij gezwommen heb en kan weer verder. Naarmate de wedstrijd vordert, en we meer boeien gerond hebben, wordt het steeds aangenamer om in de wasmachine te verblijven. Het aantal toeren is duidelijk lager gesteld.
Na 1 uur en 11 minuten sta ik weer op het zand. Het publiek dat hier rijen dik staat, moedigt iedereen aan en wij rennen, ons wetsuit onderwijl uittrekkend richting omkleedtent. Hier maak ik het mij comfortabel. Een fietsbroek zit voor een rit van 180 kilometer toch echt vele malen prettiger dan een trisuit, waar nauwelijks zeem in zit. Dat pleziertje ontneem ik mij op dit dagje uit niet. Het regenjackje gaat ook mee en tegen tien voor half negen in de ochtend stap ik op de fiets voor twee ommetjes van 90 km door het Bayerische Wald en haar vlakkere voorland. Er zijn ook flink wat hoogtemeters te beslechten.
Koeiebellen, ratels en polllepels
De eerste kilometers is de wind ons gunstig gestemd en zonder al te veel te doen, omdat je op dat moment ook moet beginnen met eten, leg ik acht kilometer in 33 km/uur af. Mijn hartslagmeter en cadansmeter (RPM op het vlakke > 100 omwentelingen per minuut) bepalen wat ik vandaag rijd. Eigenlijk is het fietsonderdeeleen kwestie van blijven trappen, je hartslag in de gaten houden en vooral op souplesse rijden, terwijl je ondertussen goed blijft eten en drinken. Tja zo simpel…………..
Mijn snelheid gaat al bij de eerste beklimming rap naar beneden. De hemelsluizen zijn dan ook echt open gezet en ik ben blij dat ik nog wat protect oil op mijn benen heb gesmeerd. De temperatuur daalt namelijk evenredig en ligt nu rond de 13 graden. In de klim blijven we wel warm, in de afdaling zullen we zien. Ondertussen blijven er maar fietsers voorbij rijden. Fiets ik dan zo rampzalig slecht? Normaal gesproken kom ik rond de 70 procent uit het water en dan halen mij nog wel wat fietsers in, maar zoveel?......Later blijkt dat ik ruim binnen de eerste 50% zat bij het zwemmen en dat verklaarde gelijk zo ‘n 400 atleten, die mij normaal gesproken niet meer hoeven te passeren. En ja, het is een gemengd veld, met 1900 mannen en een kleine 300 vrouwen. Toch rest mij weinig anders dan doen wat ik met mijzelf had afgesproken. Rond de 60 kilometer consolideert het veld rond mij zich. Steeds opnieuw halen dezelfde mensen elkaar in (de één klimt beter, de ander daalt beter….). Ondanks het weer is er veel publiek in de dorpen. Partytenten zijn opgezet en met koeienbellen, ratels, pollepels op pannen, en met veel geschreeuw, jagen ze ons de heuvels op. Ze zijn hier sportminnend en beseffen dat als er in de zeikende regen urenlang geploeterd wordt dat een beetje vertier de atleten opbeurt. Zo worden we ook een keer in hilariteit genept, als een man met een enorme speaker onder een paraplu een boel lawaai produceert, als zou de hele berg vol met mensen staan. Er is naast de man en zijn paraplu echter niemand te zien, maar ik weet zeker dat iedereen hier even net wat meer op de pedalen en heeft gestaan.
Visualiseren
Ondertussen heb ik Jan en onze vrienden nog niet gezien. Logistiek zit het allemaal zo in elkaar dat ze me bij kilometer 110 voor de eerste keer net niet missen. Op de Brennberg, waar het normaal gesproken superdruk is, is het al de hele dag zo rustig dat ik hen en zij mij, al van verre herkennen. Zij hebben nog goede zin en dan weet ik dat de Kaffee mit Kuchen reeds verorberd zijn.
Een korte groet en weg ben ik weer. Ik moet nog zeven keer de afstand Nijmegen-Groesbeek afleggen. Ik visualiseer het parkoers en begin aan nummer één. In mijn hoofd schijnt de zon, is het een graadje of twintig, voel ik de beklimmingen niet en wacht mij tenslotte geen marathon. In werkelijkheid is het nog steeds koud, de weg spekglad, beginnen de kilometers te tellen, hoewel het nog goed gaat en wacht mij een marathon. Ik heb mij echter deze keer voorbereid, zoals dat eerdernooit gelukt is en dus vliegen de kilometers onder mijn wielen weg en mag ik na 170 kilometer afdraaien naar de oude stad van Regensburg. Nog tienkilometer te gaan. Ik gooi de trapfrequentie nog wat omhoog en bereid me langzaam voor op het toetje van de dag.
42 Ommetjes
De fiets moeten we op aanwijzing van een vrijwilliger in het parc fermé ophangen, een paar honderd meter verderop hangt de tas met loopspullen en dan kunnen we de omkleedtent binnen treden. Even lekker alles droog aantrekken en dan beginnen aan de 42 keer een ommetje door de wijk. Zo ’n ommetje, waar je je normaal gesproken niet voor omkleed. Nog voor kilometer één ontmoet ik de stralende gezichten van Jan, Frans en Dorothé. Het is opgehouden met regenen, in de oude stad stikt het van de terrasjes en de sfeer is ongelooflijk goed. Wij worden als helden onthaald door het publiek, dat in dit deel van de oude stad, waar de kasseien regeren, en de Dom boven alles uittorent, vandaag de baas is. Maar of er hier in de middeleeuwen ook al zoveel bier vloeide…..
Herhalingsrecept met cola
In een marathon komt de man met de hamer als het goed is rond kilometer 35. Ik voel deze hamer rond kilometer 17 zonder enige terughoudendheid neerdaveren. Ik sta gelijk geparkeerd en moet werkelijk wandelen. Zelfs dribbelen zit er niet meer in. Wat gebeurt mij nu, denk ik nog? Dit ken ik niet van mijzelf, maar wat ik wel ken, is dat opgeven nog niet in mijn woordenboek geschreven staat en dus besluit ik mijzelf maar een stevige wandelpauze toe te staan, die ik benut om na te denken en te picknicken. Ineens valt mij een tip van een ‘oude’ tricker in. Deze ervaren matador heeft ooit een blikje Cola uit de hand van een toeschouwer gepakt, en in één lange teug achterover geslagen, waarna er weer leven in hem kwam. Zich overigens vervolgens verontschuldigend en stamelend dat hij even niet meer wist wat hij deed.
Ik glimlach, klungel door tot de volgende verzorgingspost (gelukkig heeft men daar tegenwoordig standaard cola!) en sla twee bekertjes cola achterover. Elke post die volgt, herhaal ik het recept en bij kilometer 23 kan ik weer spreken van leven in mij. Ik heb dan ook mijn derde elastiekje ontvangen als beloning voor weer een afgelegde ronde. Ik heb de tussenliggende kilometers hardlopend/wandelend doorgeklungeld, maar ben nu weer in de fase dat ik toch een kilometer of 9,5 per uur af weet te leggen. Voor hardlopers een lachertje, maar in de triatlonwereld haal je op de lange afstand in mijn contreien vooral veel mensen in.
Achteraf schuif ik in die marathon weer 200 plekjes in mijn voordeel op. Gezellig wordt het als een Mexicaan, Zweed en Tsjech mijn gestage tempootje volgen. De Tsjech spreekt Duits, de Zweed Engels, De Mexicaan Spaans en ik begrijp hem nog wel, maar moet het bij de eerste talen laten. We stellen vast dat we maar gewoon door moeten lopen naar de volgende posten en uiteindelijk blijft alleen de Zweed over. Hij stiefelt de laatste vijf kilometer met mij mee en samen overwinnen we onze inzinkingen. De finish komt in zicht.
Even kijkt hij om, zijn beste vriend nadert hem met rasse schreden. Ineens rent hij weg….; mij ontschiet een glimlach…..mannen! en zie hoe zijn vriend hem inhaalt, alsof hij stilstaat. Bij de finish wacht hij mij op………hij weet ook niet wat hem bezielde…..We feliciteren elkaar. Mijn crew op de tribune haalt nieuwe mensen binnen. Hen zie ik straks weer, maar onze blikken zijn bij de finish gekruist, dat is zeker.We hebben het weer geflikt! En dan sta ik na 12 uur 52 minuten en 49 seconden toch wat versuft om mij heen te kijken, niet wetend wat te doen. De uitkomst is gelukkig ook daar: eerst de medaille om je nek, een stevige handdruk van de organisator en dan een overdracht aan de medische dienst en voor ik het weet worden bloeddruk en hartslag gecontroleerd.
Ik blijk gezond………op naar mijn droge kleren en na een warme douche naar mijn crew! Lekker samen pasta eten in een restaurantje in de buurt en dan nog even wat atleten binnenhalen. Zij verhalen over hun dag en ik over de mijne. Vandaag heeft ons weer nieuwe verhalen gebracht. Wat ze gemeen hebben: het zijn verhalen over sport en passie!
