Triatlete Indra Bimmel zoekt altijd bijzondere wedstrijden uit. Eén van de hoogtepunten in het seizoen 2006 was de deelname aan de Half Ironman in het Engelse Exmoor: 1,9 km zwemmen, 90 km fietsen en 21,1 km hardlopen. Hieronder haar persoonlijk verslag.
Zaterdag 17 juni: de dag voor de wedstrijd: inchecken en briefing Op naar Wimbleball lake: een prachtig stuwmeer, gelegen tussen de ruige heuvels van Exmoor. Vandaag met 27 graden Celsius krijg je zin om erin te springen. Helaas mag je hier niet zwemmen, behalve tijdens de wedstrijd (de stuwen zijn nu in werking en dan is zwemmen niet zo veilig), aldus de race director. Tijd over dus om aan te melden, de spullen klaar te maken en eens te kijken hoe het wedstrijdterrein in elkaar zit. Ook maar even naar de briefing. Een grote witte tent is voorzien van zit, staan, hangplekken voor de 1100 atleten. 32 nationaliteiten en zo komt het dat rechts van mij een Mexicaan zit, die in Engeland werkt, links van mij een Nieuw Zeelander, die een relatie heeft met een Deense etc. Kortom een echte smeltkroes. De briefing is kort maar krachtig en het is vooral de Engelse humor, die ik jullie niet wil onthouden. Iemand vraagt: “Is the running course flat?” Answer: “The swimming is flat, yes!”.
“What about drafting?” Answer: “When you want to draft uphill, it ’s okay, you can try. When you do it downhill, you are a murderer. Any other questions?!”. “By the way, mobile phones are not allowed, but please try it, it doesn’t work in this area.” En zo kunnen we nog wel even doorgaan. De sfeer is relaxed en atleten vanuit diverse windstreken en continenten zitten als snel met elkaar te kletsen.
Zondag 18 juni 2006: de dag! Hoewel het geen volledige Ironman betreft, hebben de Engelsen toch besloten om ons vanaf 6.00 uur ’s morgens te water te sturen. Gisteren lag ik al om 20.00 uur op één oor en dus is een wekker om 4.15 uur geen enkel probleem. Voor Jan, die mij traditiegetrouw op dit soort avonturen vergezelt, is het echter een heel ander verhaal. Hij moet bij dit krieken van de dag nog een beetje wennen aan het daglicht en al helemaal aan de gedachte van veel activiteit. Kortom, het is maar goed dat ik te water mag en hij dan in het gras kan gaan liggen. Eerst de mannen, dan de vrouwen. Elk voordeel heeft zijn nadeel. Het is altijd lastig als je je door het sterke mannengevecht heen moet werken, maar helemaal achteraan starten, heeft tot gevolg dat het ook wel eens een vrij eenzame aangelegenheid kan worden. Nog nooit zo hard gezwommen en nog nooit zo weinig klappen gehad. Kortom, die 1,9 km (1,2 miles) waren vandaag een redelijk eenvoudige klus. Achteraf blijk ik als 408ste van de 1200 atleten uit het water te zijn gekomen en dat is me nooit eerder gelukt. Dan begint echter ook gelijk het echte werk.
Het wetsuit is nog niet uit en we kunnen aan de 500 meter lange klim richting het parc fermée beginnen. Als je nog maar net rechtop staat en je hart zich nog niet helemaal heeft aangepast aan een volgende inspanning, is het best een klus. De fiets staat echter al te wachten en dan begin ik aan dat wat normaal gesproken mijn sterkste, maar vandaag mijn zwaarste onderdeel zal worden. Nooit eerder was ik zo bevreesd voor het fietsen, maar sinds vrijdag heeft dit gebied mijn ontzag. Gelijk berg op, even afdalen en dan de eerste serieuze klim. Ze variëren van een kleine honderd meter tot enkele kilometers, maar elk heuveltje blijkt er één met karakter. We komen 52 van die karaktervolle bergjes tegen. Waar ik vroeger dacht dat een berg van 5-7 % mij het beste lag, weet ik nu dat je grenzen kunt verleggen. Alles rond de 12 % rijd ik nog wel redelijk op, 16% wordt zwaar, 20% ploeteren en 24% op de steilste helling een ware overlevingstocht van enkele minuten. Of ik me dan al eenzaam voel?
Nee, we bevinden ons al snel in het gezelschap een stuk of acht vrouwen en twee mannen met wat meer levensjaren achter zich liggend. We wisselen urenlang stuivertje. Ik klim in dit gezelschap beter, maar daal in verhouding als een krant. Je gaat al snel vergelijken en je komt er dan bij het napraten achter de finish achter dat we alle tien, stuk voor stuk al een aantal ironmans volbracht hebben, maar dat deze halve, toch echt the toughest one is. Her en der hoor ik hun tijden, allemaal een PR onder de 12 uur en dan kan ik ook weer lachen. Ik bevond me met mijn PR van 12 uur 34 minuten in goed gezelschap. Twee keer mogen we een ronde van 45 kilometer slechten. De tweede raffelen we 10 minuten sneller af . Voor de laatste keer beklimmen we Haddon Hill, vanwaar we een fantastisch uitzicht hebben over de landerijen en Wimbleball lake. Een pittoreske Engels dorpje volgt: kneuterige huisjes, niet zelden met rieten dak, kantjes voor de ramen en fraaie bloementuintjes. Ook dit dorp heeft zo ’n typische rode telefooncel. Het is alsof Sarah Kay hier gisteren nog rondliep.
Ook hier enthousiaste Engelsen, die ons al keuvelend met de buren de hellingen op schreeuwen. Volgens mij zien ze hier zo ie zo weinig fietsers, maar zoveel als vandaag zijn er nog nooit geweest. Ondertussen wordt het steeds stiller, we kraken de laatste beklimmingen op. Het gaat voor het gevoel niet slecht, ik val immers niet van de fiets, maar met 3,1 km/uur is het wel tergend langzaam omhoog kruipen. We dalen scherp af en dan naar rechts, de laatste klim voor het parc fermée, achter me hoor ik: “Oh no, not one hill again!”. Het komt uit de grond van zijn hart…. Ik heb enkel energie voor een glimlach. Hoewel ik normaal gesproken bevreesd ben voor het lopen, voelt het vandaag als een verademing.
Hier begin ik met een 780ste fietstijd aan een gestage inhaalrace. Vele heuveltjes, lekker ongelijk en zo nu en dan een stukje verhard. Vandaag is de brug over de stuwdam, de plek om even te herstellen. Veel atleten ook, omdat we er enkel overheen gaan voor een verzorgingspost om na die verzorging ook gelijk weer rechtsomkeert te maken. Het uitzicht over het meer blijft betoverend.
Hier duikt ondertussen mijn vriend Jan weer op, die eerder die dag dwars door het Nationaal park was gelopen voor een goed plekje op het fietsparkoers. Hij verveelt zich niet, ook voor hem zijn dit de echte triatlons.
Twee rondes lang gaat het redelijk vanzelf, maar dan beginnen de bovenbenen hun beklag te doen. Even krijg ik het gevoel van een hele triatlon: het einde komt in zicht, maar ondertussen is het een kwestie van lopen, wandelen, lopen. Vandaag kan ik dat wandelen toch nog net voorkomen. Echt hard gaat het dan niet meer, maar ik heb toch ruim 90 mannen en vrouwen ingehaald. Lopen was mijn minste onderdeel! Na ruim 7 uur en 31 minuten passeer ik de finish, nog twee uur voor het verstrijken van de limiet. De klok geeft dan al acht uur aan, maar dat komt omdat alle dames een half uur later van start zijn gegaan. Helaas is ook na 9 uur en 30 minuten nog niet iedereen de finish gepasseerd.
