Triatlete Indra Bimmel nam in 2006 deel aan de Europese Kampioenschappen op de 3xOlympische afstand in Almere: : 4 km zwemmen, 120 km fietsen en 30 km hardlopen. Hoe ze het allemaal heeft beleefd, schrijft ze zelf in deze bijdrage!
De geur van rotte vis...
Enige jaren van mijn jeugd groeide ik op met mijn slaapkamer boven een viskraam. Niet zelden rook je na een warme zomerdag hoe de vissenkoppen lagen de rotten in de zon. De jankende katten uit de wijde omgeving vierden er feest!
Vandaag toch ruim 20 jaar later, is het de dag voor D-day in Almere Haven: de geur van rotte vis dringt diep in onze reukorganen binnen. Wow, dat is het dus….
Sinds half augustus zijn er discussies gaande over de waterkwaliteit van het Gooimeer. Almere Haven ligt vol dode vis. De blauwalg heeft de triatlon in haar greep.
Almere staat dit jaar in het teken van de Europese Kampioenschappen O3. Verder is er natuurlijk de klassieke IRONMAN afstand en worden er estafettewedstrijden georganiseerd. Ik had (mijn vriend) Jan beloofd dit jaar geen IRONMAN te doen en ik houd woord. Dit jaar dus een nieuwe afstand, de O3! Dit betekent: 4 km zwemmen, 120 km fietsen en 30 km lopen. Al met al nog steeds een aardig dagje uit. Wat overigens nooit onvermeld mag blijven is dat een long distance triatlon ook voor de toeschouwer een ware uitputtingsslag betekent. Gelukkig is één van onze beste vriendinnen, deze week even zonder man en gaat Jan vergezellen. Daar hoef ik me geen zorgen over te maken. Die vermaken zich wel, bovendien genoeg tijd om bij te kletsen.
Inchecken zou na een kleine 12 jaar triatlon toch wel routine mogen worden. Helaas, voor een lange afstand geldt dat nooit. Het blijft uitkienen welke kleding waar op welk moment moet zijn. Je kunt er niet op gokken dat je dit morgen nog wel even regelt en bovendien hebben we met twee parc fermées te maken. Kortom: een paar dagen van te voren begint het nadenken over materiaal (nog even nieuwe bandjes op de racefiets, nieuwe binnenbandjes, luchtpatronen checken etc). De fiets heeft al een beurtje gehad. Dit garandeert overigens niets. In Frankfurt ging het de hele wedstrijd goed, maar bij het ophalen van mijn fiets en het terugfietsen naar de auto die 800m verderop stond, trap ik door mijn trapas.
Oké, het is gedurende de 180km wedstrijd goed gegaan, maar het scheelde oh zo weinig…..Een nieuw zwembrilletje heb ik woensdag nog even uitgeprobeerd, de voeding is berekend etc. We zouden er dus klaar voor moeten zijn...
Vandaag checken we alles nog een keer en leveren dan her en der de spullen in. Er hangt weer een prima sfeer, veel nationaliteiten ook, en dan………hé enkele Britten, die mij herkennen van de Halve Ironman in Exmoor in juni. Het is wederzijds een leuke verrassing om elkaar ook hier te zien en we wisselen ervaringen uit. Voor hen is er maar één vijand in Almere: the wind! En ja, het kan hier spoken in de polder.
Zaterdag 28 augustus, vijf uur, de wekker gaat...
Het is 5.00 uur, de wekker gaat. Het is haast gewoon geworden om op onmenselijke tijdstippen te beginnen aan het verwerken van de laatste koolhydraten. Het bordje pasta in de magnetron, nog wat sportdrank erbij en op naar de start. Voor de agegroupers begint de dag iets later dan voor de profs. Zij krijgen een parkoers dat vrij is van al die zogenaamde amateurs, die naast een baan en dikwijls een gezin hun trainingen moeten plannen. Ik ben van mening dat triatleten tot de toppers behoren van het time-management.
Misschien is het wel een idee om dergelijke cursussen management te koppelen aan trainen voor bijv. een kwart triatlon? Aan de waterkant krijg ik het weer eens ouderwets benauwd. Toch weer 600 getrainde mannen en vrouwen met wie ik het woelige water in mag. Aan de waterkant toch nog veel groene drab. Hoewel we niet door Almere Haven gaan komen, omdat daar de blauwalg in enorme hoeveelheden te treffen was, en we daarentegen zwemmen in een schoner deel van het Gooimeer, twijfel ik over de kwaliteit van het koude water. Slechts 17 graden is ons voorgespiegeld en dat is nu niet een temperatuur waar ik voor mijn plezier inspring.
Mijn trainingsmaatje en zeer geroutineerde atlete Mirjam heb ik nog niet gezien. Het is nog maar een minuut of drie voor men ons te water zal schieten………maar dan, dan komt ze toch, gelukkig maar.
Ze heeft waarschijnlijk gezien dat ik wat huiverig om mij heenkijk naar al deze atleten die vast veel sterker en weerbaarder zijn dan ik. Ik vrees al met al het watergevecht. Nog even een woord van moed van mijn maatje, een succes voor haar en dan klinkt het kanonsschot. Een echte ‘Le Mans’-start: met zijn allen vanaf het strand het water in rennen en dan plons, hup voorover te water en zwemmen maar. Ik zit gelijk in de juiste slipstream, word al snel rustig en pak een goed ritme. Van boei naar boei en dan naar de boot die op 2 km te vinden is. Hoewel we duidelijk de golven tegen hebben, gaat het soepel en heb ik het gevoel op reserve van groepje naar groepje te peddelen. Het gaat gemakkelijk en het risico bestaat dan natuurlijk dat je te hard gaat. Gelukkig vertelt mijn hartslagmeter later dat ik inderdaad een goede zwemdag had en niet te diep ging. Wel word ik wat misselijk van het reisje door het water. Terug gaat het tegen de zon in, een prachtige spiegeling op het golvende water. Het is genieten.
Zingevingsvragen op de fiets
We staan weer aan land……ik kijk op mijn klokje en dan blijkt zowaar dat ik met iets meer dan 1 uur en 12 minuten retour ben en dat is op 4 km dus sneller dan ik ooit op de 3,8 km was. Dit onderdeel is dus prima verlopen. Even omkleden en snel op de fiets voor twee pittige rondes door de polder. Ik ken het onderhand wel. Eén goed onderdeel zegt niets over de vorm van de dag, maar dat ik dat vandaag zo duidelijk moet gaan voelen…..na een kilometer of twee rest mij niets anders dan maar even aan de kant van de dijk wat groen water en andere onderdelen van een heerlijk ontbijt te lozen en te kijken of de wereld daarna minder op de kop zal staan.
Een kilometer later blijkt het nog onvoldoende en mijn hartslag vliegt omhoog naar 186. Ik kan je zeggen, dat voelt niet prettig, en de verzuring in mijn spieren begint dan ook gelijk zijn tol te eisen. Hopen op betere tijden houd ik mijzelf voor en ik begin met een tempootje van weinig richting de Stichtse Brug te peddelen. Ik fiets die eerste 15 km geen deuk in een pakje boter, maar het valt me mee dat ik de zoete sportdrank toch binnen weet te houden. Dat betekent dat er weer ‘diesel’ in de tank komt. Al met al is het eerste halve rondje er één om zinsgevingsvragen in te krijgen, maar als ik de helft heb gehad, is verder fietsen toch beter dan stoppen, want het is immers linksom of rechtsom toch even ver naar Almere Haven.
Bij 55 km komt mijn hartslag voor het eerst onder de 175 en dat geeft de burger, die normaal niet met een HF van meer dan 155 zou fietsen, toch moed. Een long distance triatlon vraagt ook dat je jezelf enigszins voor de gek kan houden. Het eerste rondje zit erop en ik houd mij voor dat ik nog best even op en neer naar de Stichtse brug kan (terugkeren is vanaf daar niet ver meer). Onderweg even een praatje met een Brit, waarmee ik gisteren nog even onze ervaringen van Exmoor deelde. Daar ging hij als een tierelier, vandaag sterft hij onder invloed van de wind. Hij vraagt zich af of die Nederlanders alle bergen weggevlakt hebben….. met een glimlach ben ik alweer van de Stichtse Brug op weg in de tweede ronde, we naderen km 80 en dus zit 66,7 % erop. Alles wat ik nu fiets is een kwestie van aftellen en even later ben ik met 90 kilometer weer even ver van de haven (of ik nu links- of rechtsom terugga). Ik heb weinig keus meer, laat ik maar doorfietsen. Met lopen kan ik altijd nog zien.
Eenmaal op loopschoenen gaat de dieseltank weer open...
Voor de laatste keer de dijk op, nog even een groet aan de vele Cerberustoeschouwers, Almere is weer ouderwets gezellig en dan eindelijk van die ….-fiets af! Dat geploeter is voorbij. Hoe zal het lopen, dat normaal gesproken mijn zwakste onderdeel is, gaan?
Eenmaal op loopschoenen, gaat de weer goed gevulde dieseltank open en kan ik zonder problemen een steady tempo oppakken. De eerste ronde van 15 km gaat dan ook in 1 uur 27 minuten en ik krijg weer het goede zwemgevoel van vanochtend terug. Nog één keer een blokje om en dan zijn we toe aan een welverdiend warm bad. Niet geheel vanzelf gaat dit tweede rondje, maar met slechts 6 minuten verval, kan ik alleen maar blij zijn. Nog nooit zo snel op een 30 km gelopen, nog nooit zo langzaam gefietst en nog nooit zo goed gezwommen. Al met al, ook deze long distance triatlon was een heel avontuur, maar dan vooral een mentale! En als ik dan onder het finishdoek doorkom, ben ik weer thuis……..wat een heerlijke vislucht?!?!?!? Dappere toeschouwers, bedankt! De volgende keer een dagje Almere in de frisse buitenlucht?!
